“Thuis konden ze veel beter inschatten wat mijn vader nodig had.”

Parkinson veranderde het leven van de vader van Brigitte ingrijpend. Naarmate de ziekte vorderde, vroeg het dagelijks leven thuis steeds meer van hem en zijn vrouw. Het Parkinson Team van Proteion keek wat nog wél kon en welke ondersteuning nodig was. Niet alleen voor haar vader, maar ook voor haar moeder, die dag en nacht voor hem zorgde.

Steeds meer inleveren

Brigittes vader was een positieve man met een groot maatschappelijk hart. Hij hield van lezen, deed vrijwilligerswerk en trok er graag met zijn vrouw en de caravan opuit. Zijn motto: ‘Het leven is soms hard, maar humor maakt het leven lichter.’ Door Parkinson moest hij steeds meer inleveren. “Ik dacht vroeger dat Parkinson vooral trillen was”, zegt Brigitte. “Inmiddels weet ik hoe complex de ziekte is.”

Lopen en praten werden moeilijker, zijn geheugen ging achteruit en hij kreeg last van hallucinaties. Ook ’s nachts. Brigitte en haar broer Stephan zagen hoe zwaar dat voor hun moeder werd. Brigitte: “Ze was 24 uur per dag met de zorg bezig. Soms moest ze er ’s nachts wel zeven of acht keer uit.”

Zorg aan huis maakt verschil

Via de huisarts raakte het Parkinson Team van Proteion betrokken. Dit team bestaat uit gespecialiseerde behandelaren die mensen met Parkinson thuis begeleiden en behandelen. Specialist ouderengeneeskunde Melanie Buskes zag bij haar eerste huisbezoek “twee uitgeputte mensen”.

Juist die zorg aan huis maakte verschil. Brigitte: “In het ziekenhuis zie je niet hoe iemand thuis functioneert. Thuis konden ze veel beter inschatten wat mijn vader nodig had.” Er kwam aandacht voor hulpmiddelen, slaap en energieverdeling, maar ook voor haar moeder. Maatschappelijk werker Chris Wijnhoven sprak soms bewust alleen met haar. “Dan durfde ze net wat meer te zeggen.” In overleg met de Parkinsonverpleegkundige werd ook het medicatieschema van Brigittes vader aangepast, waardoor hij overdag beter functioneerde.

Verhuizing

Ondanks alle ondersteuning werd duidelijk dat het thuis niet langer ging. Samen met het echtpaar, Brigitte, Stephan, de huisarts en het Parkinson Team werd besloten dat een verhuizing nodig was. Het team begeleidde het gezin in het proces naar een passende woonplek. Brigitte: “Als kinderen sta je te dichtbij. Het is fijn als professionals hetzelfde zien en dat ook uitspreken.”

Brigittes vader overleed op 15 juli 2026, zeven weken nadat hij naar een zorgcentrum verhuisde. Hun verhaal laat volgens Melanie zien waarom tijdige, gespecialiseerde begeleiding zo belangrijk is. “Achter de voordeur zie je zoveel meer. Parkinson draag je niet alleen. Het is een ziekte van het hele gezin.”